Çocukluk dönemi insan hayatında önemlidir. Sonraki yaşamımızın şekillenmesinde müspet ya da menfi etkisi olur. Çocukluk dönemindeki korku, endişe mutluluk hüzün, sevinç geleceğimizi şekillendirir. Anlayacağınız atalarımız ne demiş: ‘’kişi yedisinde neyse yetmişinde de odur.’’
Sağlıklı ve huzurlu bir gelecek için, çocukların yetişme ortamında almış oldukları eğitim, ebeveynin birikimi, sevgisi, şefkati bir ölçüdür.
O zaman kendimize bu soruyu soralım. Günümüzde çocukların sağlıklı bir fert olarak yetişmeleri için yapılanlar yeterlimi?
Dünyada 2 milyar 850 milyon çocuk var. 600 milyon çocuk açlık sınırında. İşçi olarak çalışan çocuk sayısı 252 milyon ve çoğunun çalışma ortamları çok riskli. Sömürü, ihmal, taciz, şiddet sayılarında her geçen gün artış oluyor. Sokakta yaşayan 90 milyon çocuk var. Ülkemizde en iyimser tahmine göre 6 bin civarında çocuk sokak yaşıyor. Kürtaj ve doğum kontrolleri ile ölen çocuk sayısı ise belli değil.
Dünyada çocuk haklarıyla ilgili sözleşmeler maalesef çocukların yaralarına merhem olmuyor. Ve maalesef bu konuda da dünyada pek gündem oluşmuyor.
Her çocukla tek tek ilgilenmenin günümüz şartlarında zor olacağı malum. Öyleyse çözüm nedir?
Evet, konu geliyor, vicdan ve maneviyata dayanıyor. Çocukları küçük yaşta koruyacak, onları her türlü zarardan muhafaza edecek, hassas ruhlu, şefkatli, merhametli kişilere ihtiyaç var.
Geçmişimiz buna benzer güzel örneklerle dolu. Atalarımız bırakın çocuklarla ilgilenmeyi; Yaralı göçebe hayvanlar için bile hastane yaptırmış.
Çocukların ruhen ve bedenen sağlıklı büyümesi; ülkenin huzuru ve mutluluğu için önemlidir. Bu gün gerekli hassasiyetle büyütülmeyen çocuklar yarın hem kendilerine hem de topluma zarar verecektir. Ve her bir fert bu olumsuzluktan etkilenecektir.
Çocukların ihtiyacı olan sevgiyi, şefkati, merhameti onlardan esirgemeyelim. Çocukların ruhunu kalbini ve kafasını tatmin edecek bilgilerle donatalım.
Evet, aşırılığa gitmeden, çocuğun egosunu fazla şişirmeden yapılmalı tüm bunlar. Aksi takdirde her şeye anında kavuşan ve her isteği anında yerine getirilen çocuklar toplumun başına bela olurlar.
Çocuk hakları ihlal edildiğinde karşımıza kişilik problemi olan, davranışı bozuk, kaygıları artmış, madde kullanımına yatkın, depresyonlu, bencil, güvensiz, tedirgin bir çocuk çıkacaktır.
Bu çocuklar günlük hayatta da sinirli, tahammülsüz, şiddete eğimli, doyumsuz, mutsuz, içine kapanık, bencil, güvensiz, tedirgin haller sergilerler.
Hiç bir anne baba bilerek çocuklarını bu hale getirmezler. Hak ihlalleri genellikle bilmeden ya da fark edilmeden yapılır.
Çocukların yanında yaptığımız her bir hareket misliyle karşımıza çıkacaktır. Sigara içenin çocuğu sigara içecek. Saatlerce TV seyredenin çocuğu da aynısı yapacak. Aslında büyükler çocukların aynasıdır. Biz ne isek çocuk ta o’dur. Şuan ki duruma ‘’ah vah’’ edeceğimize, ‘’zararın neresinden dönülürse kardır.’’ fehvasınca elimizi çabuk tutarak bir iç muhasebe yapalım.
Artık, yanlışlara dur demenin zamanı gelmedi mi?
Kasım PEKER
k.peker@hotmail.com
