Anılar ödüllendirildi

Yavru Kartal
1985 yılının ilkbahar mevsiminin tüm güzelliğiyle yaşandığı günlerdi. Bu mevsimde köy halkı genelde arazisiyle iç içe olabilmek için geçici bir süreliğine arazilerinin içinde bulunan, daha çok hayvanların barınağı olan küm dediğimiz yerlerde kalırdı. Bizim arazimiz ise köyden epey uzak kalmaktadır. Biz de her yıl ilkbaharda kısa bir süreliğine ailece burada konaklardık. Şimdi hatırlayamadığım bir nedenden dolayı evimizin erkeği, büyüğümüz, tek dayanağımız olan babam birkaç günlüğüne şehre gitmek zorunda kalmıştı. Ben henüz dokuz yaşında şehirli yaşıtlarımın bakkala gidip ekmek alacak sorumluluğu bile üstlenemediği bir yaştayım. Babam yapısı itibariyle çocuklarına hiç yüz vermez, oldukça şefkatli olmasına rağmen bunu çocuklarına göstermeyen biriydi. Ama engin bir adalet ve şefkat sahibi olduğu konusunda kendisini tanıyan herkes hemfikirdi. 

Bugüne dek herhangi bir sorumluluk almamış olmama rağmen babam şehre giderken beni karşısına almış, bak oğlum ben birkaç günlüğüne aranızda olmayacağım, benim yokluğumda evin erkeği sen olacağına göre bütün sorumluluk senindir bilesin, demişti. Bu sözleri duyunca gururum okşanmış, artık büyüdüğümü düşünüp oldukça mutlu olmuştum. Babam son olarak, bak oğlum bu aylarda aç kurtlar fazlaca dolaşmaktadır deyip hayvanları dikkatlice kollamamı tembihlemişti.

Babamın yokluğunun ikinci günüydü, sürüye genelde annem ile birlikte bakıyorduk. İkindi namazı vaktiydi, annem eve inip namaz kılacak, bu süre ben sürüye yalnız başıma bakacaktım. Anneme namazını kıldıktan sonra da gelmemesini, akşama kadar sürüyü yalnız başıma idare edebileceğimi ısrarla söylememe rağmen bir türlü ikna edemiyordum. Sonunda annemin zayıf noktasını bulup akşama çok sevdiğim bir yemeği hazırlamasını söyleyip gelmemesini sağlamıştım.

Annemin yokluğunda çocuk aklımla sürekli hayvanları sayarak kontrol ediyordum. O yaşlarda bile yazıp çizmeye meraklı olduğumdan olmalı ki elime kalem niyetine küçük bir taş alıp büyük ve düz bir taşa bir şeyler yazmaya dalmıştım. Ancak kendime gelip hayvanların sorumluluğunun bende olduğunu hatırlayınca elimdeki taşı bırakıp yeniden hayvanları saydım ki annesi gibi siyah beyaz renklerde olan yavru kartal adını verdiğim kuzunun olmadığını fark ettim. İçimden korkudan bir şeyler kopuyordu, telaş içinde etrafa bakıyordum ki bir de ne göreyim, bir köpek bizim yavru kartalı ensesinden kavramış, sürüden koparmış, patika yoldan oldukça uzakta bulunan tepeye doğru götürmekteydi. Ne yapabilirim diye düşünmeye bile vaktimin olmadığını düşünüp bütün cesaretimi toplayarak elime birkaç taş aldığım gibi köpeğin peşinden koşmaya başladım. 

Benim köpek bildiğim aslında köpek değil de babamın ısrarla dikkat etmemizi istediği aç kurtmuş meğerse. Tabi köyde televizyon yok, bizler şehir çocukları gibi kurtları belgesellerde tanıyacak kadar şanslı değildik ama zaten belgesellerin canlı izleyicileriydik…

Elimdeki taşlarla yavru kartalı kurtarma telaşıyla kurdun peşine düşmüş, çocukluğun vermiş olduğu çeviklikle bir hayli mesafe kat etmiş, aramızdaki mesafeyi onbeş - yirmi metreye indirmiştim. Arada bir taşlıyordum önümdeki kurdu. İçimde hiç korku hissetmiyordum, aklımdaki tek düşünce yavru kartalı kurtarmak ve babam döndüğünde boynuma yüklediği sorumluluk emanetini bıraktığı gibi iade etmekti.

Kurt patika yolundan hiç sapmıyordu. Biraz da yaşı ilerlemiş olmalı ki çok fazla arayı açamıyor, zaman zaman mesafeyi epey kısaltmama rağmen bir türlü bizim yavru kartalı bırakmıyordu. Patika yoldaki bu kovalamacamız yaklaşık bir buçuk iki saat kadar sürmüştü. İnsanın normalde tırmanmaya üşeneceği yamacın neredeyse zirvesine çıkmak üzereydik, artık ben de oldukça yorulmuş kan ter içinde kalmıştım. Nerdeyse ümidimi yitiriyordum ki son bir hamle ile bir taş daha savurdum yavru kartalın da ağırlığıyla önümdeki yaşlı kurt yorulmuş ve artık peşindeki köylü çocuğundan kurtuluşunun olamayacağını düşünmüş olmalı ki yavru kartalı bırakıp ortalıktan kaybolmuştu.

Hava kararmaya başlamış, ev halkı hayvanları toparlamış, yürekleri ağızlarına gelmiş, telaş ve korku içinde her biri bir yerden beni aramaya koyulmuşlardı. Kurdun bıraktığı yavru kartal ensesinden bir iki yara almış hafif kanamakta korku ve acıyla yerde titremekteydi. Yavru kartalı yaralı da olsa kurtarmış olmanın eşsiz gururu ve sevincini yaşamakla beraber yavru kartalımın kanayan yarasına benim de içim kanıyordu. Sırtımdan parkamı çıkarıp titremekte olan yavru kartalın yaralı bedenine sarmış, onu kucakladığım gibi yokuş aşağı onca yolu on – on beş dakika gibi kısa bir sürede kat etmiştim. Yorgun argın, kan ter içinde eve yaklaşırken ev fertlerinin bana seslenişleri etrafta yankılanıyordu. Son bir gayret ile olanca gücümle geldiğimi belirten bir ifadeyle ev halkını rahatlatmaya çalışıp eve iyice yaklaştım ve kısa bir süre sonra annemi karşımda görünce, aslında ne kadar korkmuş olduğumu yeni yeni fark etmiştim. Annem ağlamaklı bir ses tonuyla oğlum nedir bu halin, ne oldu sana böyle, derken zaten dolmuş olan ben kucağımdaki yaralı yavru kartalı yere bırakıp anneme sarılıp hıçkırarak ağlamıştım. İçimi boşaltıp kendime geldiğimde ise bütün aile bireylerinin ağladığını fark ederek olayı anlatınca biraz önce ağlamakta olan aile bireylerinin gülüşmelerine bir anlam verememiştim. Neden gülüyorsunuz diye soracaktım ki annem, köpek sandığım hayvanın kurt olduğunu söyleyerek gururla bana bakmıştı. Duyduklarıma inanamıyordum ve şimdi yaptığımın bir kahramanlık olduğunu düşünüp daha da mutlu olmuştum. Doğrusu karsımdakinin kurt olduğunun farkında olsaydım bu kadar cesaretli olmayabilirdim ama neyse ki köpek olduğunu düşünmüş olmam yavru kartalı kurtarmama vesile olmuş ve babama karşı mahcup etmemişti beni.

O gece yorgun ama hayatımda belki de hiç olmadığım kadar mutlu bir şekilde başımı yastığa koymuş, bir an önce babamın dönmesini ve bu olaydan dolayı beni tebrik etmesini beklemiştim. Ertesi gün babam döndüğünde kendisini muzaffer bir komutan edasıyla karşılamıştım. Annem olayı babama anlattığında ise hafif tebessüm ettiğini görmek bile beni mutlu etmesine yetmişti. Babam yine beni yanıltmamış, oğluna bir aferin bile dememişti ama mimikleriyle iyi bir iş yaptığımı fark ettirmişti ya da ben öyle hissetmiştim.

İşte dokuz yaşında yavru kartalım uğruna kurtla boğuşmak zorunda kaldığım bu olayı hiçbir zaman unutamadım…