Kültür sanatla, sinemayla, tiyatroyla biraz ilgisi olan herkes çeşitli makalelerde, kitaplarda "Sinema ve Din" konulu yazılar okumuşlardır. Benim bu yazım, bilineni tekrar değil, konuya farklı bir bakış açısıyla bakmaya çalışmaktır.

Bizler, Müslüman olarak, İslam dininin son din olduğuna ve kıyamete kadar insanlığın her türlü ihtiyacına cevap vereceğine inanıyoruz. Ve yine bizler inanıyoruz ki Müslüman her konuda takip eden değil takip edilen, hayran olan değil hayran olunan olmalı. Düsturumuz ve şiarımız bu olmalı. Bu düstur ve bu şiar, Mimar Sinan'a Selimiye Camii'ni yaptırmadı mı? Bu düstur ve bu şiar Fatih Sultan Mehmet'e 21 yaşında İstanbul'u aldırtmadı mı? Hayran olduğumuz, akıl sır erdiremediğimiz, tabiri caizse ağzımız bir karış açık hayran hayran incelediğimiz eserleri, ecdadımıza yaptıran bu düstur ve şiar değilse nedir peki?

Sinema sanatını tüm bu yazdıklarımızın ışığında düşünürsek sonuç ne olur, bunu okuyucuya bırakmak istiyorum. İslam dünyasında sinema icat edildiğinden beri literatüre girmiş, bütün dünyada bilinen –benim bildiğim- tek bir isim vardı: Mustafa Akad. Maalesef o da terör saldırısına kurban gitti. Bu vesile ile Akad için Allah'tan rahmet diliyorum.

Allah bizlere Kur'an-ı Kerim'de iyiliği emretmemizi, kötülüğü engellememizi ve Allah yolunda İslam'ı hâkim kılmak için mücadele etmemizi emrediyor. Bu mücadele sadece askeri konularda değil bilimde, eğitimde, kültürde, sanatta, hayatın her aşamasında olmalı. Günümüzde Allah'ın bu emrini yerine getirmenin en önemli yollarından birisi kültürel üstünlük, bunu gerçekleştirmenin yolu ise sinemadır. "Olayı niye sadece sinemaya mı indirgiyorsun?" diye soracak olanlara ise cevabım şudur: Sinema, teknolojiden mimariye, edebiyattan müziğe birçok bilimi bünyesinde barındırmaktadır. Sinema –bunun içine TV filmleri de dâhil- hem göze hem kulağa hitap ettiğinden hedef kitlesi istisnasız yeryüzündeki tüm insanlardır.

Yıllardır sinemaya, tiyatroya ve televizyona uzak duran Müslümanlar hiçbir sanatsal değeri olmayan İran kökenli filmleri satın alarak imanlarını tazelemektedirler (!)

Amerika'nın soğuk savaş döneminde askeri mücadelesinin yanı sıra en büyük kozu sinema idi. Soğuk savaş döneminde dünya üzerinde en çok sinema salonunun Sovyetler Birliği'nde olduğunu çok az kişi bilir. Hollywood tüm dünyadaki dağıtım ağı sayesinde insanların bilinçaltında Amerika'nın büyüklüğünü vurgulamadı mı? Sizler zannediyor musunuz ki Rocky serisi ve özellikle Rocky IV filmi sıradan bir aksiyon filmiydi. Bir tarafta tüm insani duyguları ile Rocky, diğer tarafta makineleşmiş, insani duygulardan sıyrılmış Rus Boksör Ivan Drago.

Rambo serisinin de Rocky'den aşağı kalır bir tarafı yoktu. Rambo III'de, Ruslara esir düşen komutanı kurtarma görevi Rambo'ya verilir. Afgan mücahitlerinin başaramadığını tek başına Rambo halleder. Rusları alt eder, komutanı kurtarır. Mesaj çok açık: "Bir Amerikan askeri, tüm dünyaya bedeldir."

Soğuk savaş bitti, Sovyetler Birliği dağıldı, Amerika tek süper güç oldu. Hollywood filmlerinin yeni kötü adamları, 11 Eylül saldırılarından sonra, Müslümanlar oldu. Amerika'nın Irak savaşına destek veren, hatta savaşa katılmak için başvuran Bruce Willis'in başrolünü oynadığı "Tears Of The Sun – Güneşin Gözyaşları" adlı filmi seyretmiş olanlar ne demek istediğimi daha iyi anlayacaktır.

"Maskeli Beşler, Döngel Karhanesi, Hababam Serisi" filmler ve daha niceleri yüz binleri sinema salonuna çekerken, yarın hesap gününde, bu meslekten anlayan kişilere Allah hesap sormaz mı zannediyorsunuz. Yeri gelmişken belirtmekte yarar var. Sinemanın eğlence ve duygu yanını inkâr eden birisi değilim. Tam tersine hoşlanan birisiyim. Öyle, vermek istediği mesajı gözüme soka soka veren filmlerdense hiç hazzetmem.

Bu konuda söylenecek, yazılacak o kadar çok şey var ki… Buna ne bana ayrılan bölüm yeter, ne de benim bilgim buna yeter. Hem hiç mi aklınıza gelmez? İleride Erbakan Hocamızın hayatını filme çekmek istesek, kime çektireceğiz? Bi düşünün bakalım, aklınıza birisi geliyor mu?

HABER7

0