Oğlu, menderes'i bu şiirle andı

Dün 17 Eylül'dü. Merhum Adnan Menderes, Hasan Polatkan ve Fatin Rüştü Zorlu'nun idamlarının yıldönümü idi. Üç şehidimizin hatıralarını taziz için Necip Fazıl'ın 1964 yılında Adnan Menderes için yazdığı şiirinin tamamını aşağıya aldım. Allah'tan hepsine rahmet diliyorum.

Zeybeğimi, birkaç kızan, vurdular;
Çukurda üstünde taş doldurdular.
Bir de, ya kalkarsa diye kurdular...
*
Zeybeğim, zeybeğim, ne oldu sana?
Allah deyip, şöyle bir doğrulsana!
*
Zeybeğim, kalkamaz, dirilemez mi?
Odası mühürlü, girilemez mi?
Şu ters akan sular çevrilemez mi?
*
Ne günedek böyle gider bu devran?
Zeybeğim, bir sen ol, bir çığ ol, davran!
*
Kır at zincirlenmiş, ufuk sahipsiz...
Han kayıp, hancı yok, konuk sahipsiz...
Baş köşede sırma koltuk sahipsiz...
*
Kızanlar, dört yandan, hep abandınız!
Zeybeğin kanına ekmek bandınız!
*
Bilemem, susarak ölmek mi hüner?
Lisan çıldırıyor, dil nasıl döner?
Ondan son iz, uzak, uzak bir fener...
*
Öldü mü? Çatlarım yine inanmam!
Gizliye yanarım, öyle yanmam!
*
Zeybek kaybolduysa bunca kayıp ne?
Tesbihi dökülmüş, aranır nine;
Balonu yok, ağlar çocuk haline....
*
Zeybeğim; dünyayı aldın götürdün!
Bir öldün de beni binbir öldürdün!
*
Beyni tırmık tırmık, pençelere sor!
Mevsim niçin ölgün, bahçelere sor!
Sor; çukuru nerde, serçelere sor!
*
Ağla, bir dinmeyen hasretle ağla;
Zeybeksiz yolları gözetle, ağla!

(Tercüman)