Üç fotoğraf, üç dünya

Bilumum milenaristler, kurtuluşçular, selametçiler...
Velhasıl, o günü bekleyen herkes!
Yeni bir dünya kurulmayacak!
Eskisiyle idare etmeye mecburuz.
Soğuk Savaş'la bölünmüştü, dünyamız.
Bir daha parçalarını toplayamadık.
Bu gidişle de birleşeceğe benzemiyor.
Belki iki düşman kutbu, teke indirdi tarih...
Ama küresel düzeni hâlâ tekleştiremedi.
Dünyamız, yine üç parça.
Hep de böyle, çok parçalı kalacak.
Yalnız o parçalar, aynı değil.
Eskisinden çok farklı artık.
Önümde üç fotoğraf karesi duruyor.
Her biri, yaşayan üç ayrı dünyadan birini temsil ediyor.
Gelin, o fotoğraflara birlikte bakalım.
***
Birinci fotoğraf: Yeni üçüncü dünya
Üçüncü dünyanın son resmidir.
Eskiden bağlantısızlar, denirdi.
Şimdi dilim, ‘kopanlar' demeye kayıyor.
Liderleri, Venezüella'dan Hugo Chavez ile İran'dan Mahmud Ahmedinecad.
Fotoğrafta, birbirlerine peşrev çekerken görüyoruz, onları.
Chavez'in İran'ı son ziyaretinde...
Dayanışmalarını ele-güne böyle gösteriyorlar.
Çocuksu bir meydan okumanın hafifliği içindeler.
İkisinin de halet-i ruhiyesi, taşkın davranışlarına yansıyor.
İran nere, Venezüella nere demeyin.
Sayısı 200'e varan ikili anlaşma yapmışlar.
Karşılıklı ziyaretler, nişan takmalar...
Kan kardeşi olmak için bileklerini kesip yapıştıran çocuklar gibi şenler.
İkisi de, dünya düzenine karşı.
İkisini birleştiren de, ortak düşman ABD.
Yoldaş Tito'nun, Albay Nasır'ın ruhunu şad etmekteler.
***
İkinci fotoğraf: Yeni Doğu Bloku
Başkan Obama, Suudi Kralı Abdullah'a reverans yaparken...
İki büklüm bir halde yakalanmıştı.
Yeni doğu, bir karşı kutup değil, artık.
Olsa olsa ‘uydu blok' diyebiliriz.
Eskiden Sovyet Rusya ve peykleri vardı.
Moskova ve yörüngesindeki uydulardan oluşan bu dünya,
Doğu Bloku'ydu.
Çözüldüler...
Şimdi AB ve NATO başta olmak üzere trans-atlantik kurumlarına entegre oluyorlar.
Onlar, Batı İttifakı'nın yeni ortakları...
Global dünyamızın semalarında ise, tek kutup yıldızı var: ABD.
Ve şerikleri...
Ve onun etrafında halelenen peykleri.
Pervane gibi etrafında dönüyorlar.
Periferide kalmanın rüşvetidir, bu fotoğraf.
Başkan'ın sırt sıvazlaması; baş okşaması.
Kral, alıp eve götürsün, diye...
Halkını razı tutsun...
İçerideki isyanı bastırsın...
Çerçeveletip assın; dünyadaki itibarlarının resmi olarak.
‘Böyle de saygı görüyoruz', diyebilsin; dosta, düşmana...
Bir reverans taltifi, bir ‘aleyküm selam' jesti...
Peyklerin yeni dünyası, budur işte.
***
Üçüncü fotoğraf:
Yeni hür dünya Asıl değişimin oyun sahası, burasıdır.
Siyah Başkan Obama'nın farkını gösterebileceği yer.
Eşitlerin dünyası, bu fotoğraftadır.
Sultanahmet Camii'nden çıkarken ayakkabılarını bağlamak için eğilen
iki lider...
Biri, özgür dünyanın yeni yüzü.
Diğeri, ma'şeri vicdanının sesi.
Yeni hür dünya, bu ikilinin ortaklık resmidir.
Öyle olmasa Obama, Tophane'deki gençlere günah çıkarmazdı.
Ezan saati jestiyle yetinir, iknaya vakit harcamazdı.
Bush Amerika'sının bazen kabalaştığı, bazen bencilleştiğini itiraf ettiyse, eğer...
Bush'la tek farkının, adında ya da ten renginde olmadığını ifşa ettiyse...
Değişimi görmek için beklemeleri gerektiğini söylediyse eğer, gençlerimize...
Amerika'nın yalnızlığını sona erdirmekte kararlı demektir.
Tek başına kovboyculuk oynama devri bitmiştir.
Şimdi küskün dostları, yeniden kazanma zamanı.
Model ortaklığımız, bu dönemin sembolü olacaktır.
Hür dünyanın eşitleri, ortaklık mukavelesini yeniliyor.
Peyklerin de, ‘kopuk' parçaların da hayrına bir gelişme.