Toplumun en küçük birimi ailedir. Onun iyi bir şekilde idare edilmesi ise önemli bir vazife olarak algılanmalıdır. Bu bazda her aile ferdinin yapması gereken şeyler varsa da sorumlulukta en büyük pay ebeveynlere aittir.

Evlilik müessesinde ebeveynler, eğitimli olmanın yanı sıra dini çizgiye dayalı tavırlarıyla da çocuklarına örnek olmalıdırlar.

Bir evde kural ve disiplin esastır. Eşler en başından bunu dini emirlerle belirleyip, uymalıdırlar. Birbirleriyle sevgi diliyle ortak hareket etmelidirler. Baba akşam eve geldiğinde annenin sevgisiyle karşılanmalıdır. Baba, anneyi aşağılayıcı sözlerden kaçınmalı ve yaptığı yemekleri beğenmemezlik etmemelidir. Birbirlerine zaman ayırmalı ve kitap okumalıdırlar.

Eşler aile huzurunu, anne baba olma şuuruyla yerleştirirken, bu özelliği yitirmemeye de gayret göstermelidirler. Çünkü ailenin diğer fertleri olan çocukların ilk eğitim aldığı, hayat okulunu okuduğu mekân burasıdır.

Çocuk gayet aciz bir şekilde dünyaya gelir, 1-2 yılda ancak ayağa kalkabiliyor. 15 senede zarar ve menfaati fark eder. Hatta 20 senede tamamen hayat şartlarını öğrenemiyor. Çocuğun geçirdiği bu aşamalarda barınmaya, beslenmeye, korunmaya, öğrenmeye, sevilmeye ebeveynlerin bilinçle gelen olumlu davranışları yoluyla sağlanmalıdır. Onların verdiği terbiye çocuğun tüm yaşantısına esnediğini görüyoruz.

Ebeveynler ne kadar eğitimli olurlarsa olsunlar bilinçli olmaları gerekir. Anne-baba "biz biliyoruz" demek yerine eğitici bir yaşamla çocuklarına terbiye üslubunu vermelidirler. Çocuk ailesinden namaz kılmayı, oruç tutmayı, sadaka vermeyi, yalan söylememeyi... v.b. öğrenir. Bunları her ne kadar okulda ders olarak işlese de uygulanan yer evidir. Allah Resulü (s.a.v) şöyle buyuruyor: Şüphesiz ki her çoban, güttüğü şeylerden sorulacaktır. Onları korudu mu, yoksa zayi' mi etti? O kadar ki adam, çoluk çocuğundan sorulacak (sorumlu tutulacak) tır.

Leyla BAYNAL

0