Ergenlik 10-22 yaş arasında fiziksel ve hormonel değişimlerin hızlı olduğu, bu değişim sonucu ruhsal ve sosyal değişikliklerin de yüksek düzeyde olduğu insan gelişiminin en önemli dönemlerinden biridir.

Bu dönemde ergenler ailelerinin tanıdığı eski çocuklarından çok farklı davranmaya başlarlar. Aile içindeki davranışları istikrarsızdır. Eskiden sorgulamadığı kural ve değerleri yanlış bulmaya başlarlar. Bunun gibi nedenlerden dolayı aile ile sürekli çatışma halinde olurlar. Duygularını yoğun yaşarlar; çabuk sinirlenirler, alıngan olurlar, çabuk hayal kırıklığına uğrarlar. Otoriteye karşı(Anne-Baba, öğretmen, müdür vs.)direnç gösterirler. İstemediği hiçbir şeyi kabul etmezler. Onlar için arkadaşları ve bir gurubun parçası olmak önemli olmaya başlar. Karşı cinse karşı yoğun ilgi gösterirler.

Kısacası ergenler bireyselleşmeye, kimlik edinmeye, anne-babadan bağımsızlaşmaya çalışırlar. Bu süreçte kendileri, aile ve çevreleri ile problemler yaşarlar. Bu problemler de her iki tarafa da zararlar verebilir.

Ebeveynlerin çoğu, çocuklarının bu dönemde onlar ile bir şey paylaşmadıklarından ve çocuklarının onları dinlemediklerinden şikâyetçilerdir. Genelde aileler öğüt vererek ergenlerini kontrol altına alma konusunda ısrarcı olsalar da aslında bu davranış çocuklarında ters etki doğurabiliyor.

Çocuklarla olan iletişim açısından anne-babaların iyi bir dinleyici olmaları çok önemlidir. Ergenler mutsuz olduklarında bile ebeveynleri ile konuşmasını sağlayacak bir iletişim tarzı geliştirmek gerekir. Anne-babanın onları anlamaya çalışması da bir diğer unsurdur.

Aslında ergenler, bu davranışlar ile söyleyemediklerini, yaşadıkları dönemi aktarmaya çalışırlar. Onlara bu konuda;

-Öğüt vermeden

-Öfkelenmeden

-Yargılamadan

-Söz kesmeden

-Tamamen dikkati ergeni dinlemeye vererek

-Ergeni anlamaya çalışarak,

Yol gösterici olmak gerekir.

Çocuğun ailesine karşı korku yerine güven ve saygı duyması kendi davranışlarını kontrol etmesindeki en büyük etkendir. Ergen anne ve babasının desteğini ve güvenini her zaman hissetmelidir.

0