İnsan bir şaheserdir. Bu niteliğiyle başıboş olmadığını bir mimarın sanatı olduğunu ve O'nun bilgisiyle kendini olması gerektiği şekilde tanımlamalıdır. Zira hiç kimse insanın yol haritasını o mimardan daha iyi bilemez.

İnsan bir kitap gibi kendini okumalı, keşfetmeli. İnsanı diğer varlıklardan ayıran en önemli yönü olan potansiyelinin boşa gitmemesi için önemli adımlar atmalı. Ne tembel olarak bir yerde durmayı, ne de arzularının çekimine kapılarak yitikler kentine dönmemelidir.

Allah-u Teâlâ bir ayette şöyle buyuruyor: "muhakkak ki biz insanı en güzel biçimde yarattık." Bu sanatın sanatkârı olan Allah(cc) ilk insan olan Hz. Âdem'i (as) yarattığında O'na kendi güzel isimlerini öğretmiştir.

İnsanlar Dr. olurken Allah'ın Şafi ismine, ilim sahipleri ise O'nun Âlim sıfatına ulaşır. Bunun gibi Allah'ın bütün isimleriyle kişi kabiliyetini geliştirirken aslında isimlerini dünyasında okuduğunu, bunu kul olmaya dayandırarak Allah'ı bilmesine vasıta kılmalıdır.

“Nefsini bilen Rabb'ini bilir.” Anlayışından hareketle nice insanlar kabiliyetlerinin hakkını vermek yerine, yanlış arkadaşları tercih ederek, zamanını eğlenerek, uyuşuklukla geçirir. Hayatı yaşamaktan ziyade televizyonda başkalarının hayatını seyrederek, onların tercihlerine kilitlenerek, kendileri olmaktan çıkarken, boşa gitmiş bir ömür ortaya çıkıyor.

Necip Fazıl Kısakürek, otuzlu yıllarında şöhretin zirvesindedir. Ancak o zamana kadar Allah'ın emirlerine göre hayatını geçirmemiştir. Bir gün Beyoğlu Ağa camiinde vaaz veren Abdulhakim Arvasi'yi dinler. Bu O'nun Müslüman şair kimliğini kazanmasına vesile olurken, şunları söyletir ünlü şaire: “Tam otuz yıl saatim işlemiş ben durmuşum; gökyüzünden habersiz uçurtma uçurmuşum.” Bundan öncesinde yaşamamış olarak değerlendiriyor kendini.

İnsan yeryüzünde en değerli varlıktır. İnsani gelişmeyi ve manalı ilişkileri hayatında bir mihenk taşı olarak yaratıcısı adına yerleştirmelidir. Bu onu halifelik vasfına yükseltir. Yanlışa alet olduğunda ise yaşarken ölü hükmüne geçer.

0