İnsan Anne Babasını Kaybedince Büyüyormuş…

Önceki gece hayattaki tek halamı da kaybettik.

Sabah, ağlamaya çalışan bulutların gölgesinde toprağa verdik.

Mezarın başında durup toprağın kürek kürek üzerine atılışını izlerken, yıllar önce annemi ve babamı toprağa verdiğim o an yeniden gözümün önüne geldi. Aynı sessizlik… Aynı çaresizlik… Aynı boğaza düğümlenen kelimeler…

Halamın çocuklarının yüzüne baktığımda, yıllar önce kendi yüzümde taşıdığım o acıyı gördüm.

Bir anlığına zaman geri döndü. Sanki halamı değil, annemi ve babamı bir kez daha uğurluyordum.

Sessiz, sakin, naif… Melek gibi bir kadındı halam. Bizleri çok severdi. Şimdi onun da sesi, yüzü, gülüşü hatıralarda kaldı.

Bir dayım, bir amcam kaldı geriye… Diğer bütün teyze, dayı, hala ve amcalarım birer birer göçüp gittiler.

İnsan sevdiklerini kaybettikçe yalnızca birilerini değil, geçmişini de kaybediyor.

Ama bazı ölümler vardır; yalnızca bir insanı götürmez, içinizde yıllardır sessizce duran başka bir acıyı da uyandırır.

Halamın vefatı, annemin ve babamın yokluğunu yüreğimde yeniden alevlendirdi.

Onları ne kadar özlediğimi bir kez daha anladım.

Öyle böyle değil…

Bazen içimden sadece şu geçiyor:

“Keşke annemle babam sağ olsaydı da ayaklarını yıkayıp suyunu içseydim.”

İnsan anne babasının kıymetini, onları kaybettikten sonra başka türlü anlıyor.

Annenin koynuna girdiğinde yaşadığın o güveni…

Babanın yanında durduğunda hissettiğin o tarifsiz sahiplik duygusunu…

Dünya üzerinize yıkılsa bile onların kollarında hiçbir şey olmayacakmış gibi hissetmeyi…

Bunların değerini, onları kaybetmeden tam olarak anlayamıyorsunuz.

Şimdi geriye birkaç fotoğraf, birkaç eşya ve hatırladıkça içimi acıtan anılar kaldı.

Bir de her dinlediğimde hüznümü kamçılayan şarkılar…

Ne zaman o şarkılara denk gelsem, annemle babam geliyor aklıma. Göğsümde büyüyen hüznüm, bir gece yarısı o şarkılar eşliğinde yaş olup yanaklarımdan süzülüyor.

Çünkü insan bazen ağlamıyor…

Özlediği insanları çağırıyor.

Ben, bu gece bir kez daha onları çağırıyorum.

Anne…

Baba…

Keşke bir kez daha kapıdan girseniz.

Keşke ellerinizi öpsem.

Keşke sarılsam size…

Öyle bir sarılsam ki, çocukluğuma geri dönsem, bir anlığına bütün dertlerimi unutabilsem.

Ama olmuyor.

İnsan anne babasını kaybedince büyüyormuş.

Çünkü o gün, dünyada kendisini hiçbir karşılık beklemeden seven iki insanın artık olmadığını anlıyor.

Yaşınız kaç olursa olsun, anne babanızın yanında hep çocuksunuz.

Ve onlar gidince insanın içinde bir kapı kapanıyor.

Bir daha hiç açılmıyor.

Bu yüzden anne babası hayatta olanlara birkaç kelamım var:

Kırgınsanız barışın. Kızgınsanız geçsin. “Sonra ararım” demeyin. “Yarın giderim” demeyin.

Arayın, gidin, ellerini öpün, sarılın.

Çünkü bir gün, bugün sıradan gelen o ses için dünyaları vermek isteyeceksiniz.

Ama olmayacak.

Ve o gün “keşke”nin hiçbir kapıyı açmadığını çok geç anlayacaksınız.

Ben bu gece halamı uğurlamanın hüznüyle annemi ve babamı özlüyorum.

Üçünü birden…

Biri toprağın altında, ikisi gökyüzünün ötesinde.

Ben burada, başımı göğe kaldırıp içimdeki sessiz çığlıkları yıldızlara gönderiyorum.

Belki annem görür, belki babam duyar, belki halam gülümser.

Sonra gözlerimi kapatıyorum, onları yeniden görüyorum.

Anneme sarılıyorum, babamın elini tutuyorum.

Kokularını içime çekiyorum, hiç bırakmak istemiyorum.

Ama gözlerimi açıyorum.

Yine yoklar.

İşte insanın yüreğini en çok parçalayan da bu:

Bazı insanları hayatınız boyunca sevebiliyorsunuz ama bir daha hayatınız boyunca sarılamıyorsunuz.

İnsan anne babasını kaybedince büyüyor belki…

Ama içinde bir çocuk kalıyor.

O çocuk, yıllar geçse de bir şarkının ortasında, eski bir fotoğrafın karşısında, gecenin en sessiz saatinde onları arıyor.

Ve insanın içinden tek bir cümle geçiyor:

“Anne… Baba…

Ben büyüdüm.

Ama sizin yokluğunuza hiç alışamadım.”